Αστέρια που λάμπουν στο σκοτάδι
σαν μαχαίρια ατσάλινα λαμποκοπούν
βυθίζονται αργά στο σκοτεινό πηγάδι
οι φλόγες απαυγάζουν, σφυροκοπούν.
Μα είναι αυτό το φως απόμακρο
παγερό και άθλιο εξασθενημένο
σπίθες στο σκοτάδι από τσακμακόπετρες
τελευταία πνοή του πεθαμένου.
Τέτοια τα νιώθω τα φώτα των δικών μου
των π' αγαπώ και λεν πως μ' αγαπούν κι εκείνοι
τέτοια άθλια και παγερά, αισχρά τα μάτια τους
στην άγνοια βυθισμένα
φλόγες πετούν φλόγες που ζουν
μονάχα μια στιγμή
και δύναμη δεν έχουν να ζεστάνουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου