Τα σύννεφα ωσάν θεριά στον ουρανό συνάζουν
κι η θάλασσα ως πυρκαγιά ανάβει και κοχλάζει.
Οι δρόμοι έρημοι αδειανοί, κλεισμένοι μες στα σπίτια
οι ανθρωποι ανάβουνε φωτιά να ζεσταθούνε
και παραμύθια οι γριές στα εγγόνια τους λαλούνε
όμορφες είναι οι εποχές όμορφο και το κρύο
η φύση συμαζεύεται, καιρός για ιστορίες
ωσπου ο ήλιος ο λαμπρός πάλι να ξαναδώσει
ανάσταση και θαλπωρή κι η άνοιξη να λάμψει.
Ω θεέ μ' με πόση μαστοριά έπλασες τους καιρούς
καθένα με τη χάρη του και με την ομορφιά του.
Σ' ευχαριστώ θεούλη μου σ' ευχαριστώ θεέ μου!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου